Home

Yoga

Meditatie

Qigong

Shiatsu

Homeopathie

Tai Ji Chuan

Alternatieve Geneeswijzen

Nieuwe Wetenschap

Vegetarisme

Ecologie

Spiritualiteit

Leven na de Dood

Alfabetische Lijst

Links

Elisabeth Kübler-Ross en het leven na de dood.

Elisabeth Kübler-Ross (1926-2004) werd geboren in Zwitserland  als derde deel van een drieling. Tijdens de tweede wereldoorlog werkte ze als vrijwilligster voor hulporganizaties in o.a. Frankrijk, België en Polen. Het was in Polen dat ze besliste geneeskunde te gaan studeren. Na haar studies trouwde ze met een Amerikaan en emigreerde naar de Verenigde Staten waar ze als arts werkte.

Elisabeth Kübler-Ross  bestudeerde meer dan 20.000 (!) gevallen van  bijna-dood-ervaringen (BDE’s) waarbij mensen uit hun lichaam traden en o.a. een ‘tunnel-ervaring’ hadden, hun leven in een flits (film) voorbij zagen gaan, overleden familie/vrienden  en lichtwezens (gidsen) ontmoetten, die hen vaak vertelden dat ze terug naar hun lichaam moesten omdat hun tijd nog niet was gekomen en ze nog een aantal dingen moesten doen op deze wereld.

Mensen hadden /hebben deze ervaringen ongeacht hun leeftijd, overtuiging, religie (of de afwezigheid daarvan), opvoeding, sociale achtergrond, nationaliteit, enz.  Ze vertelden allemaal hetzelfde. Ook had de overgrote meerderheid van hen dezelfde na-affecten: het verdwijnen van de angst voor de dood, het versterken van de persoonlijke spirituele dimensie, de uitstap uit de dogmatische en georganizeerde leer van gevestigde religies, het ‘verzachten’ van karakter, een grotere tolerantie tegenover anderen, meer aandacht voor en voeling met de natuur, enz.

Elisabeth Kübler-Ross  kon deze verslagen, ervaringen en hun na-effect niet negeren en haar conclusie was dat het sterven eigenlijk een nieuwe geboorte is, een overgang naar een andere dimensie en dat het menselijk bewustzijn geen product is van de hersenen, geen gevolg van een chemisch proces (wat ze in haar opleiding wel geleerd had), maar dat de persoonlijkheid bestaat  en blijft bestaan los van de werking van de hersenen en het al dan niet in leven zijn van het fysieke lichaam.

Deze conclusie, die ze na heel wat tijd en onderzoek nam, druist in tegen de klassieke, gangbare opvatting van (nog) heel wat wetenschappers. Kübler-Ross was, samen met Dr Raymond Moody, één van de eersten die dit standpunt innam en openbaar maakte. Ondertussen is zij bijlange na niet meer de enige. Ander topwetenschappers hebben nu ook dezelfde conclusie getrokken: Prof Peter Fenwick( neuro-psychiater, UK) , Dr Pim van Lommel (cardioloog, NL), Prof  David Fontana (docent psychologie, UK), Prof David Bohm (top kwantum-fysicus, voormalig medewerker van Einstein), Prof Ilya Prigogine (Nobelprijswinnaar, B), Dr Rupert Sheldrake (bioloog, UK), enz, enz... 

Het onderzoek van E. Kübler-Ross is uitermate interessant en een onschatbare bijdrage tot het verander(en)de beeld dat we nu hebben over dat wat we de ‘dood’ noemen. Eén heel opmerkelijk onderdeel van haar onderzoek was dat bij kinderen, voornamelijk kankerpatiëntjes, die reeds op de rand van het overgaan (de ‘dood’) leefden. Ze vroeg hen wie ze op dit moment het liefste wilden ontmoeten. Ruim 90 % antwoorde: mama of papa of beiden. Toch bleek (uit langdurig onderzoek van Kübler-Ross) dat van deze kinderen, zij die een BDE hadden, zij tijdens deze BDE vrijwel nooit hun (of één van hun) ouders ontmoetten, tenzij die overleden was (waren). Ze ontmoetten tijdens de BDE overleden tantes, opa’s, broertjes of vriendjes, enz.  Dit bewijst dat de BDE’s geen wensdroom of wens-fantasie is zoals sommige sceptici beweren, maar ècht een connectie met een (voor ons, in ons normaal bewustzijn niet toegankelijke) realiteit. 

E. Kübler-Ross schreef heel wat boeken. Eén ervan  ‘On Life After Death’ is in het Nederlands ‘Over de dood en het leven daarna’.